Στίχοι: Σκούρτης Γιώργος
Μουσική: Μαρκόπουλος Γιάννης

Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα.

Δουλεύω μπρος στη μηχανή
στη βάρδια δύο δέκα
κι από την πρώτη τη στιγμή
μου στείλανε τον ελεγκτή
να μου πετάξει στο αυτί
δυο λόγια νέτα σκέτα.

Άκουσε φίλε εμιγκρέ
ο χρόνος είναι χρήμα
με τους εργάτες μη μιλάς
την ώρα σου να την κρατάς
το γιο σου μην το λησμονάς
πεινάει κι είναι κρίμα.

Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός
ξεχνάω τη μιλιά μου
είμαι το νούμερο οχτώ
με ξέρουν όλοι με αυτό
κι εγώ κρατάω μυστικό.

Lyrics: Skurtis Giorgos
Music: Markopoulos Yiannis

The factory doesn’t stop
he works day and night
and what is the neighbor’s name
and the crazy Italian
I can’t ask them
I can’t even breathe.

I work towards the machine
on the two ten shift
and from the first moment
they sent me the tester
to fly in my ear
just a few words.

Listen, fellow emigrant
time is money
don’t talk to the workers
your time to hold her
don’t forget your son
he’s hungry and it’s a shame.

And there at my post, bent over
I forget my speech
i’m number eight
everyone knows me by that
I keep a secret too.