Greek Translation:

Ο Χρήστος Νικολόπουλος (11 Ιουλίου 1947) είναι Έλληνας συνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Το έργο του εστιάζεται στο λαϊκό τραγούδι έχοντας εμφανή στοιχεία και από την παραδοσιακή μουσική. Συνέθεσε πολλά μουσικά έργα. Οι γνωστοί δίσκοι του είναι πάρα πολλοί (αναφέρεται εκτεταμένη αναφορά στην ενδεικτική του δισκογραφία) και μερικά από τα πλέον γνωστά τραγούδια τα: «Νυχτερίδες και αράχνες» (1968), «Απόψε σ’ έχω στην αγκαλιά μου» (1968), «Αγριολούλουδο» (1972), «Νύχτα στάσου» (1975), «Υπάρχω» (1975), «Στο σταυροδρόμι» (1977), «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Οι νταλίκες», «Όλοι δικοί μας ήμαστε», «Ο Σαλονικιός», «Αγάπη όλο ζήλια», «Το βραδάκι», «Συλλαβιστά – ­Ψιθυριστά», «Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς», «Η Νύχτα θέλει έρωτα», «Όλες του κόσμου οι Κυριακές» κ.α.

Ο Χρήστος Νικολόπουλος γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1947 στο Νησελούδι (τέως Καψοχώρι) χωριό στην Αλεξάνδρεια (Ημαθίας). Η οικογένειά του δεν είχε τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για τις σπουδές του. Η ενασχόληση με κάτι επαγγελματικό γύρω από τη μουσική, καθώς ήδη η οικογένειά του ασχολούνταν γύρω από αυτή, φάνταζε ως μονόδρομος για τον Χρήστο Νικολόπουλο από τη νεαρή του ηλικία. Για λόγους βιοποριστικούς και με σκοπό να βοηθήσει την φτωχή οικογένειά του ασχολήθηκε επαγγελματικά παίζοντας σε όλη την περιφέρεια της ιδιαίτερης πατρίδας του, σε κέντρα, γιορτές, γάμους, πανηγύρια κλπ. Το 1963, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, με την ευχή του πατέρα του ως μόνο εφόδιο, έφτασε στην Αθήνα. Στην οδό Βερανζέρου με Σατωβριάδου στην Ομόνοια υπήρχε το «Καφενείο των Μουσικών». Εκεί γνώρισε μουσικούς που τον βοήθησαν να παίζει σε δίσκους μικρών εταιρειών. Ο Στέλιος Ζαφειρίου, δεξιοτέχνης στο μπουζούκι τον άκουσε και του πρότεινε να παίζουν μαζί στις ηχογραφήσεις μεγαλύτερων εταιρειών. Σύντομα ο Χρήστος Νικολόπουλος άρχισε να γίνεται πιο γνωστός και πολλοί μιλούσαν για “μεγάλο μουσικό ταλέντο”, εκθειάζοντας παράλληλα την σεμνότητα του. Το 1964 δούλεψε για μία σεζόν εκεί που τραγουδούσε ο Μανώλης Αγγελόπουλος που χαρακτηριζόταν ως μεγάλος τραγουδιστής της περιόδου εκείνης. Το 1965 ο μουσικός Πέτρος Ιατρού τον σύστησε στον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο δούλεψε μαζί τα τελευταία χρόνια των τότε εμφανίσεων του Καζαντζίδη (1965-1966). Πήγαν σε περιοδείες στην Αμερική, Γερμανία, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης την άνοιξη του 1966 αποχώρησε από τα κέντρα και από τότε δεν ξαναεμφανίστηκε (παρά μόνο πολύ αργότερα και συμβολικά πλέον). Μεταγενέστερα και παρά τις καλές σχέσεις που είχαν οι δύο άνδρες κατά το παρελθόν υπήρξε και σχετική έριδα μεταξύ τους για την πατρότητα κάποιων τραγουδιών, που κάλυψαν σε ευρεία κλίμακα τα ΜΜΕ της εποχής αυτής.Ο Χρήστος Νικολόπουλος συνέχισε την πορεία του αυτόνομα, γνώρισε και εργάστηκε σχεδόν με όλους τους ρεμπέτες της εποχής (Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Κυριαζής, Μάρκος Βαμβακάρης, Σταύρος Κουγιουμτζής). Από το 1968 άρχισε να γράφει τα πρώτα δικά του πλέον τραγούδια. Την περίοδο 1969-70 συνεργάστηκε και τον βοήθησε πολύ στις μουσικές σπουδές του ο Μανώλης Χιώτης. Όπως αναφέρει τακτικά ο Χρήστος Νικολόπουλος «Με τον Μανώλη Χιώτη ήταν σαν να απέκτησα μεταπτυχιακό δίπλωμα μαζί του». Είναι ευρέως γνωστό ότι, τουλάχιστον οι παλαιότεροι δεξιοτέχνες του μπουζουκιού είχαν σαν ίνδαλμα τον Μανώλη Χιώτη και ο Μανώλης Χιώτης εκφραζόταν με τα καλύτερα λόγια για το Χρήστο Νικολόπουλο. Ο Χρήστος Νικολόπουλος υπήρξε επίσης στενός συνεργάτης με τον Γιώργο Ζαμπέτα και μάλιστα σε μία αφιέρωση του ο Γιώργος Ζαμπέτας τον αποκαλεί “γιο” του. Ο Χρήστος Νικολόπουλος για τουλάχιστον 40 χρόνια έχει παίξει με το μπουζούκι του πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής δισκογραφίας, (κάποιοι μουσικοί συντελεστές το εκτιμούν σε ποσοστό 80% στον τομέα της λαϊκής μουσικής) και έχει συνθέσει επίσης, δουλειά πολύ επίπονη για ένα μουσικό.

English Translation:

Christos Nikolopoulos (July 11, 1947) is a Greek composer and master of bouzouki. His work focuses on folk song with prominent elements from traditional music. He composed many musical works. His well-known discs are many (he is mentioned extensively in his illustrative discography) and some of his best known songs are: “Bats and Spiders” (1968), “Tonight I Have You in My Arms” (1968), “Wild Flower” (1972), “Stop Night” (1975), “Exist” (1975), “At the Crossroads” (1977), “Governments Fall But Love Remains”, “Play Christ Urgently”, “The Daleks”, “All we were ours “,” Salonikos “,” Love all the jealousy “,” The evening “,” Spell – whisper “,” Do not speak, do not laugh, Greece is in danger “,” Night wants love “,” All of the world on Sundays »etc.

Christos Nikolopoulos was born on July 11, 1947 in Nesseloudi (formerly Kapsochori) village in Alexandria (Imathia). His family did not have the necessary financial resources for his studies. Dealing with music professionally, as his family was already involved in it, seemed like a one-way street for Christos Nikolopoulos from a young age. For reasons of subsistence and in order to help his poor family, he engaged professionally playing throughout the region of his home country, in centers, celebrations, weddings, festivals, etc. In 1963, at the age of just sixteen, with the wish of his father as only supplies, he arrived in Athens. On Veranzerou Street with Satovriadou Street in Omonia there was the “Musician’s Cafe”. There, he met musicians who helped him play on small company records. Stelios Zafiriou, a bouzouki craftsman, listened to him and suggested that they play together in recordings of larger companies. Soon Christos Nikolopoulos began to become more famous and many were talking about “great musical talent”, while praising his modesty. In 1964 he worked for a season where he was singing by Manolis Angelopoulos, who was characterized as a great singer of that time. In 1965 musician Petros introduced him to Stelios Kazantzidis, with whom he worked together during the last years of Kazantzidis’ appearances (1965-1966). They went on tours in America, Germany and all over Greece. Stelios Kazantzidis left the centers in the spring of 1966 and has not reappeared since (only much later and more symbolically). Later, despite the good relationships the two men had in the past, there was a relative dispute between them about the paternity of some songs, which were widely covered by the media of the time. with all the rebetes of the time (Vassilis Tsitsanis, Ioannis Papaioannou, George Kyriazis, Markos Vamvakaris, Stavros Kougioumtzis). In 1968 he began writing his first songs. During the period 1969-70, Manolis Chiotis collaborated and greatly assisted him in his musical studies. As Christos Nikolopoulos regularly states, “With Manolis Chiotis it was like getting a master’s degree with him.” It is well known that, at least, the older craftsmen of the bouzouki had Manolis Chiotis as an idol, and Manolis Chiotis was expressed in the best words about Christos Nikolopoulos. Christos Nikolopoulos was also a close associate with George Zambetas and in one of his dedications George Zambetas calls him his “son”. Christos Nikolopoulos has played with his bouzouki for much of the Greek discography for at least 40 years (some musicians estimate it at 80% in the field of folk music) and has also composed a very laborious work for a musician.