Στίχοι: Γιώργος Θεοφάνους
Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους

Το πρόσωπο μου έχω κρύψει με καπνό,
σε ένα ποτήρι πόσες λύπες να χωρέσω
στα δυο σου χέρια τη ζωή μου είπες να δέσω
και μ’άφησες να πέσω.

Το πρόσωπο μου παγωμένο και νεκρό
σαν πέτρα που έμαθε τα δάκρυα να στεγνώνει
απόψε ο έρωτας αφήνει το τιμόνι
και ‘γώ βαδίζω μόνη.

Ποιος ουρανός, να μας χωρέσει και τους δυο
ήρθε ο καιρός να κάνω κάτι πια και ‘γώ.

Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή
σβήνω μια αγάπη που ‘χε λάθος διαδρομή
αφού το θες ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή.

Το πρόσωπο μου ένα παράθυρο κλειστό
λιωμένο σίδερο το σώμα όπου κι αν πιάσω
εσύ που μ‘ έκανες γυαλί να μη σκουριάσω
γιατί ζητάς να σπάσω.

Το πρόσωπο μου ένα μπαλκόνι σκοτεινό
που εσύ δε τόλμησες ποτέ σου να κοιτάξεις
μόλις θα φύγω τ’ άγγιγμα μου να μη ψάξεις
μη με φωνάξεις.

Ποιος ουρανός, να μας χωρέσει και τους δυο
ήρθε ο καιρός να κάνω κάτι πια και ‘γώ.

Lyrics: Giorgos Theophanous
Music: Giorgos Theophanous

My face is hidden with smoke,
in a glass how many sorrows to fit
in your two hands you told me to bind my life
and you told me to fall.

My face frozen and dead
like a stone that taught the tears to dry
tonight the love leaves the wheel
and I walk alone.

Which sky, let us both
the time has come to do something else and I am.

So I draw a red line in everything
I erase a love that was wrong
since you want it to be our greatest moment.

My face a window closed
molten iron the body wherever I get
you made me glass not to rust
because you ask me to break.

My face a dark balcony
that you never dared to look at
I will just leave my touch not to look for
do not call me.

Which sky, let us both
the time has come to do something else and I am.

So I draw a red line in everything
I erase a love that was wrong
since you want it to be our greatest moment.