Στίχοι: Χάρης Ρώμας
Μουσική: Στέλιος Φωτιάδης

Σε μια σχεδία δίχως σχέδια και πυξίδα,
σκίζω στα δύο τη βαθειά γαλάζια λίμνη.
Μόλις προσπέρασα την ύστατη νησίδα
και ακουμπώ βαριά κατάκοπη στην πρύμνη.

Ίσα που κράτησα νερό σ’ ένα δοχείο.
Τ’ άλλα φορτία τα κρατάω στην ψυχή μου.
Και τα αυτιά μου βασανίζει σαν ηχείο,
μια βοή που μου μιλάει για τη ζωή μου.

Έτσι πορεύομαι στη λίμνη Αχερουσία.
Σε μια σχεδία μια ζωή, σε ένα σώμα.
Κι αυτό που θα `θελα μονάχα στην ουσία,
ένα φιλί από της μάνας μου το στόμα.

Γνώρισα πόλεις μονοπάτια και ανθρώπους.
Πρώτα αλλιώς μετά αλλιώς, μέχρι που είδα…
όλα τα λάφυρα βρωμίζουνε τους κόπους
και ο χρυσός, στα χέρια πέτρωσε του Μίδα.

Lyrics: Harris Rome
Music: Stelios Fotiadis

In a raft without plans and compass,
I tear the deep blue lake in two.
I just passed the last islet
And I touch heavy snap on the stern.

I was holding water in a pot.
The other loads I keep in my soul.
And my ears are tormented like a loudspeaker,
A help that talks about my life.

So I drive to Lake Acherousia.
In a raft a life, in a body.
And what I would only want in essence,
A kiss from my mother’s mouth.

I met cities paths and people.
First of all else, until I saw …
All spoils are messing up
And gold, in the hands of Midas.