Varkada-Nisiotiko Paradosiako (1976)

Greek Translation:

Νησιώτικο τραγούδι:

Ικαριώτικος:
Υπάρχουν δύο Ικαριώτικοι χοροί:

1) ο αυθεντικός Ικαριώτικος (στη πραγματικότητα τέσσερα διαφορετικά τραγούδια-σκοποί, που συνολικά ή ξεχωριστά αποτελούν τον Ικαριώτικο χορό), που χορεύουν οι Ικαριώτες στα παραδοσιακά πανηγύρια τους.

Συγκεκριμένα οι οργανικοί σκοποί είναι ο τσαμούρικος,ο ραχιώτικος και ο περαμαρίτικος και τα τραγούδια “Πέρα στο χωριού τη βρύση” και “Η συμπεθέρα”.

2)Το τραγούδι “Ικαριώτικος” (Η αγάπη μου στην Ικαριά) (Κονιτόπουλος, Πάριος κα.)

Σύγχυση δημιουργείται συχνά μεταξύ των δύο εκδοχών. Πολύς κόσμος πιστεύει οτι το τραγούδι “Η αγάπη μου στην Ικαριά” είναι ο παραδοσιακός Ικαριώτικος χορός, το οποίο είναι ανακριβές.

Αν και οι χοροί είναι εξαιρετικά όμοιοι (στη πραγματικότητα ίδια βήματα με διαφορετικό ρυθμό και τρόπο)

Στον Ικαριώτικο χορό οι χορευτές πιάνονται ψηλά από τους ώμους. Τα όργανα που παίζουν τον Ικαριώτικο, παραδοσιακά είναι η Τσαμπούνα ή τσαμπουνοφυλάκα, το βιολί και σε πιο σύγχρονες εκδοχές και η κιθάρα.

Στα Ικαριώτικα πανηγύρια που γίνονται όλο το καλοκαίρι (και όχι μόνο) στο νησί του Ικάρου, η εκδοχή 2 (η αγάπη μου στην Ικαρία) δεν ακούγεται καθόλου από τις παραδοσιακές ορχήστρες του νησιού. Αυτό ερμηνεύεται από αρκετούς ως αποφυγή σύγχυσης του πραγματικού Ικαριώτικου με το τραγούδι. Αντ’ αυτού, σε όλα τα Ικαριώτικα πανηγύρια την τιμητική του φυσικά έχει ο Ικαριώτικος (εκδοχή 1) όπου παίζεται και χορεύεται με πάθος αρκετές φόρες κατά τη διάρκεια του πανηγυριού από πλήθος κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια τα πανηγύρια έχουν “ξαναγεννηθεί” με την έντονη συμμετοχή της νεολαίας, αλλά και των επισκεπτών του νησιού, έχοντας γίνει ο πόλος έλξης του νησιού!

Η Καρπάθικη σούστα είναι ένας σχεδόν συρτός χορός με ήσυχα βήματα και χωρίς ιδιαίτερα σουσταρίσματα. Είναι ο μόνος χορός του νησιού, στον οποίο επιτρέπεται γυναίκες να χορεύουν στο μπροστινό μέρος και κατάγεται από τα κάτω χωριά της Καρπάθου (Απέρι, Βωλάδα, Όθος, Πυλές, Μενετές, Αρκάσα), όπου και χορεύεται, σε αντίθεση με τα βόρεια χωριά.

Έχει παρομοιασθεί πολλές φορές με τα κύματα της θάλασσας, χάρη στον τρόπο που χορεύεται. Παλαιότερα θεωρούνταν ως ο χορός των γυναικών και των γερόντων ως ξεκούραστος χορός. Σήμερα στα βόρεια χωριά του νησιού δεν χορεύεται σχεδόν καθόλου, ενώ στα νότια είναι από τους κυριότερους χορούς και χορεύεται μεμονωμένα ή μόνο από τον πρωτοχορευτή με τις χορεύτριές του κατά τον επίσης κύριο Πάνω Χορό.

Η μουσική της Σούστας, σε αντίθεση με αυτήν του Πάνω Χορού, αποτελείται από δοξαριές που παίζονται κυρίως στη χαμηλοκουρδισμένη μεσαία χορδή της καρπάθικης λύρας.

Η μαντινάδα ή πατινάδα ή κοτσάκι είναι ποίημα που αποτελείται από δυο στίχους που συνήθως είναι δεκαπεντασύλλαβοι σε ομοιοκαταληξία ή και τέσσερα ημιστίχια που δεν ομοιοκαταληκτούν απαραίτητα. Αποτελεί μέσο αυθόρμητης λαϊκής έκφρασης σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, κυρίως όμως ως κατηγορία του νησιώτικου ελληνικού τραγουδιού στην Κρήτη, που είναι ξακουστή για τις μαντινάδες της.

Αυτό το είδος της έμετρης λαϊκής έκφρασης στις Κυκλάδες και ιδιαίτερα στην Απείρανθο της Νάξου λέγεται “κοτσάκι”. Αντίστοιχα ονόματα αυτού του είδους είναι επίσης τα λιανοτράγουδα, οι ρίμες, οι παρόλες τα “στιχάκια” ή τα “δίστιχα” άλλων περιοχών της Ελλάδας.

Ειδικότερα, η κρητική μαντινάδα διακρίνεται για την ιδιάζουσα έκφραση, το μεστό της φράσης και αντανακλά τα αισθήματα, τη σκέψη και τη ζωή του κρητικού λαού. Αντλεί τη θεματολογία της από ποικίλους τομείς και ανάλογα διακρίνονται σε σκωπτικές μαντινάδες, ερωτικές, ευκαιριακές και φιλοσοφικές. Είτε ως φιλοσοφία, είτε εκφράζοντας παράπονο , η μαντινάδα επί αιώνες συνοδεύει τους Κρητικούς σε όλες τους τις στιγμές και στις εκδηλώσεις, στο σημείο που όσοι δεν είναι από την Κρήτη την θεωρούν αποκλειστικά κρητική ποιητική δημιουργία.

Ο Μπάλος είναι ένας παραδοσιακός χορός ελληνικής καταγωγής με πανάρχαια ελληνικά στοιχεία ^[1] κι ένας από τους πιο γνωστούς λαϊκούς νησιώτικους χορούς στην Ελλάδα. Η λέξη μπάλος προέρχεται από τα λατινικά όπου με την σειρά της είναι δανεισμένη από την ελληνική γλώσσα, προερχόμενη από το ελληνικό ρήμα βαλλίζω.^[2]^[3]

Η μελωδία του μπάλου χαρακτηρίζεται ως γενικά χαρούμενη και λυρική το οποίο είναι χαρακτηριστικό της μουσικής των νησιών του Αιγαίου. Αυτός ο χορός χορεύεται συνήθως από ζευγάρια κι ενσωματώνει επίσης όλα τα στοιχεία του φλερτ.

Οι άνδρες παλιότερα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν εύκολα τις γυναίκες και με τον μπάλο μπορούσαν να «φλερτάρουν» μαζί τους. Υπάρχουν διάφορες μορφές του μπάλου γύρω από τα νησιά. Η απλούστερη είναι εκείνη κατά την οποία ένα ζευγάρι περνά μέσα από μια σειρά από αυθόρμητες μορφές. Σε μιαν άλλη εκδοχή πολλά ζευγάρια χορεύουν ταυτόχρονα σαν μόνα τους επάνω στην πίστα. Μιαν άλλη εκδοχή είναι όταν εισάγεται κι ο Συρτός. Τέλος, στην πιο περίπλοκη μορφή του, όταν ένας αριθμός ζευγαριών κάνουν συγχρονισμένα διάφορες έντονες χορευτικές φιγούρες.

Ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του μπάλου και στη Μικρά Ασία είναι το Τί σε μέλλει εσένανε ;

Νησιώτικα ή αλλιώς Νησιώτικος Χορός, είναι το είδος της μουσικής και όνομα της κατηγορίας των τραγουδιών και των χορών των Ελληνικών Νησιών, που παίζονται από ομογενείς και είναι διαδεδομένα σήμερα, μεσω της Ελληνικής Μουσικής, σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αυστραλία, την Αμερική και αλλού.

Το Αιγαίο έχει μια γνωστή παράδοση λαϊκών χορών, η οποία προέρχεται από τους χορούς της Αρχαίας Ελλάδας, όπως: ο συρτός, ο καλαματιανός, η σούστα, ο μπάλος, ο ικαριώτικος, ο πεντοζάλης και άλλοι. Τη νησιώτικη μουσική τη συναντούμε στα σημερινά τραγούδια. Η λύρα είναι το πιο γνωστό όργανο λαϊκής τέχνης στα νησιώτικα καθώς και άλλα, όπως το λαούτο, το βιολί, το μπουζούκι, η ασκομαντούρα με ελληνικά χαρακτηριστικά που ποικίλλουν.

Τα νησιώτικα συναντούνται στην παραδοσιακή μουσική σε πολλά μουσικά είδη χορών, κυρίως στα Νησιά του Αιγαίου, όπως στους Νησιώτικους Συρτούς, τη Λαϊκή Μουσική, τις Μαντινάδες, ενώ υπάρχουν και εξέχοντα στοιχεία του χορού, μέσω της Κρητικής μουσικής.

Το πεντοζάλι, ευρύτερα γνωστός και ως ο πεντοζάλης, είναι νησιώτικος, κρητικός χορός, διαδεδομένος σε ολόκληρη την Ελλάδα και κυρίως στην Κρήτη.

Ο πεντοζάλης χορεύεται από άνδρες και γυναίκες με μέτρο τα 2/4. Συνοδεύεται από πλήθος μελωδιών, τα γνωστά πεντοζάλια. Ονομάστηκε πεντοζάλι γιατί συμβολίζει το πέμπτο ζάλο (δηλαδή βήμα), όπως ειπώθηκε η θεωρούμενη πέμπτη κατά σειρά ελπίδα των Κρητικών για απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους και όχι γιατί έχει πέντε βήματα, όπως λανθασμένα έχουν πει αρκετοί. Έχει δέκα βήματα, σε ανάμνηση της 10ης Οκτωβρίου του 1769, όπου και χορεύεται για πρώτη φορά στην Ανώπολη Σφακιών, οπότε λήφθηκε η απόφαση των Σφακιανών για την πραγματοποίηση της επανάστασης, και η μουσική του αποτελείται από δώδεκα μουσικές φράσεις (γυρίσματα ή σκοπούς) – ένα από αυτά είναι και αυτό που παραθέτουμε εμείς – προς τιμήν των δώδεκα πρωτεργατών της εξέγερσης. Αξιοσημείωτο είναι ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 οι κάτοικοι των επαρχιών Κισσάμου και Σελίνου όταν χόρευαν το πεντοζάλι, στο άκουσμα κάθε σκοπού της μουσικής του χορού, φώναζαν το όνομα του καπετάνιου που αντιστοιχούσε ο μουσικός σκοπός, τιμώντας έτσι τη μνήμη του Δασκαλογιάννη των βασικών συνεργατών του και της εξέγερσής των.

Είναι καθαρά πολεμικός χορός και δηλώνει τον ξεσηκωμό, τη λεβεντιά, τον ηρωισμό και την ελπίδα. Αναφορές για την καταγωγή του χορού, γίνονται στους Μινωικούς Χορούς και τους Κουρήτες, οι οποίοι χορεύαν στα ίδια βήματα του σημερινού χορού με την Αρχαία Πυρρίχη, ενός ένοπλου χορού ανδρών και ιδίως της Αρχαίας Δωρικής πολιτείας. Ο Πυρρίχιος, ως δωρικός, πολεμικός χορός, χορευόταν και στην Αθήνα και στη Σπάρτη. Με το χρόνο διατηρήθηκε και διαμορφώθηκε ως «πεντοζάλης» και είναι ο χορός που χορεύεται τώρα στην Κρήτη.

Ο χορός αποτελείται από την εισαγωγή και τα ήρεμα βασικά βήματα. Ο Σιγανός χορεύεται, πολλές φορές με τη συνοδεία μαντινάδων, με αργά βήματα είτε προς τη φορά, είτε προς το κέντρο του κύκλου και στη συνέχεια καθώς ο ρυθμός γίνεται πιο γρήγορος, τα βήματα γίνονται κι αυτά πιο γρήγορα και πηδηχτά. Οι χορευτές αρχίζουν άλλοτε με το αριστερό πόδι και άλλοτε με το δεξί. Οι κινήσεις του χορού είναι 10, από τις οποίες οι 8 είναι καθαρά βήματα και 2 κινήσεις των ποδιών στο κενό. Το μαύρο κρουσάτο μαντήλι που φορά στο κεφάλι ο χορευτής μαρτυρά τις θυσίες και τη γενναιότητα του κρητικού λαού.

Σούστα είναι το όνομα ενός πανάρχαιου χορού της Κρήτης, που χορεύεται επίσης σε όλη την Ελλάδα και μερικές φορές και στα Βαλκάνια. Η προέλευση του σούστας προέρχεται από τον αρχαίο χορό Πυρρίχιο, πολεμικό χορό της Κρήτης. Η μουσική της σούστας γενικά παίζεται με μια λύρα (κρητική ή ποντιακή), βιολί, λαούτο, μαντολίνο και ασκομανδούρα. Oι μουσικές μελωδίες, που συνοδεύουν τη σούστα διατηρούν τον Πυρρίχιο ζωηρό χαρακτήρα αφού έχει τις ρίζες της κι αυτή στον αρχαιότερο πολεμικό χορό της Κρήτης.[1]

Το μουσικό μέτρο του χορού, είναι 2/4 και τα βήματά του 6. Άνδρες και γυναίκες, με λαβή από τις παλάμες στο ύψος των ώμων, αφού χορέψουν έναν κύκλο χωρίζονται σε δύο ομάδες (ανδρών και γυναικών), η μία απέναντι από την άλλη, φροντίζοντας να βρεθούν αντικριστά οι χορευτές που θα αποτελέσουν ζευγάρι. Στη σούστα εντοπίζονται αρκετά στοιχεία ερωτισμού, ενώ ο χορός εκτελείται από τα ζευγάρια ανδρών και γυναικών που χορεύουν αντίθετα. Μιαν άλλη μορφή είναι, όταν όλοι οι χορευτές σε μια σειρά ακολουθούν τον πρώτο χορευτή ο οποίος κινείται σε πολύπλοκα σχήματα.

Σχεδόν κάθε νησί του Αιγαίου έχει κι από έναν χορό σούστας.

Ο συρτός είναι ένας παραδοσιακός ελληνικός χορός που η προέλευσή του τον ανάγει στην αρχαία Ελλάδα. Το όνομα του χορού προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “σύρω” (τον χορό)[1].

Ο χορός μνημονεύεται στην Επιγραφή του Επαμεινώνδα (στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ.), που βρέθηκε στη Βοιωτία και αναφέρει: “Τὰς δὲ πατρίους πομπὰς μεγάλας καὶ τὴν τῶν συρτῶν πάτριον ὄρχησιν θεοσεβῶς ἐπετέλεσεν”, δηλαδή “με θεοσέβεια τέλεσε τις μεγάλες εθνικές πομπές και την εθνική όρχηση του συρτού”.

Ο Συρτός χορεύεται σήμερα σε όλη την Ελλάδα και είναι διαδεδομένος σε πολλές χώρες.

English Translation:

Island Song:

Ikariotikos:
There are two Ikarian dances:

1) the authentic Ikariotikos (in fact four different purpose songs, which in total or separately constitute the Ikariotian dance), which Ikariots dance in their traditional festivals.

Specifically, the organic goals are the tsamourikos, the rachiotiki and the peramariticos and the songs “Beyond the village the fountain” and “I the pioneer”.

2) The song “Ikariotikos” (My love in Ikaria) (Konitopoulos, Parios etc.)

Confusion often arises between the two versions. Many people believe that the song “My Love in Ikaria” is the traditional Ikarian dance, which is inaccurate.

Although the dances are extremely similar (in fact the same steps in a different rhythm and way)

In the Ikarian dance the dancers are held high by the shoulders. The instruments that play the Ikariotiko are traditionally the Tsambouna or the tambourine, the violin in more modern versions and the guitar.

At the Ikaria festivals that take place all summer (and not only) on the island of Icarus, version 2 (my love of Ikaria) is not heard at all by the island’s traditional orchestras. This is interpreted by many as an avoidance of confusing the true Ikaria with the song. Instead, in all Ikaria festivals the Ikariotikos of course has its honor (version 1) where many passions are played and danced during the festival by a multitude of people.

In recent years the festivals have been “reborn” with the strong participation of the youth and visitors of the island, having become the attraction of the island!

The Carpathian Sustainer is an almost tranquil dance with quiet steps and no special mustaches. It is the only dance on the island where women are allowed to dance in the front and originates from the lower villages of Karpathos (Aperi, Volada, Othos, Pyli, Menetes, Arkasa), where it is danced, in contrast to the northern villages.

It has been likened to the waves of the sea many times, thanks to the way it is danced. Formerly it was regarded as the dance of women and old men as a relaxing dance. Today, in the northern villages of the island it is hardly danced, while in the south it is one of the main dances and is danced individually or solely by the dancer with his dancers according to the master of the upper dance.

The music of Soustas, unlike that of the Upper Dance, consists of bows played mainly on the low-tuned middle string of the Carpathian lyre.

Mantinada or patinada or tripe is a poem that consists of two verses that are usually fifteen verses in rhyme or even four halves that do not necessarily rhyme. It is a medium of spontaneous popular expression in many parts of Greece, but mainly as a category of island Greek song in Crete, which is famous for its mantinades.

This type of moderate popular expression in the Cyclades and especially in the Naxos Apeiranthos is called “little girl”. Corresponding names of this kind are also the songs, the rhymes, the “verses” or the “couplets” of other parts of Greece.

In particular, the Cretan mantinada is distinguished for its distinctive expression, the epithet of the phrase and reflects the feelings, thinking and life of the Cretan people. It draws on its themes from a variety of fields and accordingly they are distinguished in scandalous mantinas, erotic, opportunistic and philosophical. Either philosophy or complaining, the mantinada has been associated with the Cretans for centuries at all times and events, to the point that those who are not from Crete consider it exclusively Cretan poetic creation.

Balos is a traditional dance of Greek origin with ancient Greek elements [1] and one of the most popular folk island dances in Greece. The word balos comes from Latin where in turn it is borrowed from the Greek language, which comes from the Greek verb valizo. [2] [3]

The melody of the ball is characterized as generally cheerful and lyrical which is characteristic of the music of the Aegean islands. This dance is usually performed by couples and also incorporates all elements of flirting.

Men in the past could not easily reach women and with the ball they could “flirt” with them. There are various forms of ball around the islands. The simplest is one in which a couple goes through a series of spontaneous forms. In another version, many couples dance together on the dance floor alone. Another version is when Syrtos is introduced. Finally, in its most complicated form, when a number of couples synchronize various intense dance figures.

One of the most popular songs on the ball in Asia Minor is What Can You Do

Island Dance or otherwise Island Dance, is the type of music and the name of the category of songs and dances of the Greek Islands, played by Greeks, and are widespread today, through Greek Music, throughout Greece, Cyprus, Australia, and Greece. America and elsewhere.

The Aegean has a well-known tradition of folk dances, which comes from the dances of Ancient Greece, such as the syros, kalamatianos, soustas, ballos, Ikariotikos, pentozalis and others. Island music is found in today’s songs. The lyre is the most popular instrument of folk art in the islands as well as others such as lute, violin, bouzouki, ascommoura with varied Greek characteristics.

The islanders meet in traditional music in many types of dance music, mainly in the Aegean Islands, such as the Syros Islanders, the Folk Music, the Mantinades, and there are also prominent dance elements through Cretan music.

Pentosal, better known as Pentosal, is an island, Cretan dance, widespread throughout Greece and mainly in Crete.

Pentosal is administered by men and women with a 2/4 measure. It is accompanied by a multitude of melodies, the well-known pentosols. It was named pentozali because it symbolizes the fifth stunning (that is, step), as was said by the Cretans’ fifth consecutive hope for the Turkish liberation of Crete and not because it has five steps, as many have mistakenly said. It has ten steps, commemorating October 10, 1769, where it is first danced in Anopolis of Sfakia, when the Sfakians decided to make the revolution, and its music consists of twelve musical phrases (shooting or purposes) – one of these is what we cite – in honor of the twelve leaders of the uprising. It is noteworthy that until the early 1960s the inhabitants of Kissamos and Selino provinces, when dancing the pentosal, listening to every purpose of their dance music, shouted the name of the captain corresponding to the musical purpose, thus commemorating his memory. his associates and their uprising.

It is a purely martial dance and denotes rebellion, levity, heroism and hope. The origins of the dance are mentioned in the Minoan Dances and the Kourites, who danced on the same footsteps of today’s dance as Ancient Pyrrhus, an armed men’s dance, and especially the Ancient Doric State. Pyrrhios, as a Doric, war dance, was also danced in Athens and Sparta. Over the years it has been preserved and transformed into a “pentozal” and is the dance now danced in Crete.

The dance consists of the introduction and the calm basic steps. The Gypsy dances, often accompanied by mantinades, with slow steps either in the direction or in the center of the circle and then as the tempo grows faster, the steps become faster and leisurely. The dancers start sometimes with the left foot and sometimes with the right foot. The dance moves are 10, of which 8 are pure steps and 2 are foot movements in the void. The black crocheted scarf on the head of the dancer testifies to the sacrifices and bravery of the Cretan people.

Sousta is the name of an ancient dance of Crete, which is also danced throughout Greece and sometimes in the Balkans. The origin of the sousta comes from the ancient dance Pyrrhio, a war dance of Crete. The sushi music is generally played with a lyre (Cretan or Pontian), violin, lute, mandolin and ascomandura. The musical melodies that accompany the souvenir keep Pyrrhio alive as it has its roots in the ancient war dance of Crete. [1]

The musical measure of the dance is 2/4 and its steps 6. Men and women, holding the palms at shoulder height, after dancing a circle are divided into two groups (men and women), opposite each other , making sure that the dancers who will be paired find each other. Several elements of eroticism are found in the bodice, while the dance is performed by pairs of men and women dancing opposite. Another form is when all the dancers in a row follow the first dancer who moves in complex shapes.

Almost every island in the Aegean has a mustard dance.

Syrtos is a traditional Greek dance that dates back to ancient Greece. The name of the dance comes from the ancient Greek word “syros” (dance) [1].

The dance is mentioned in the Epaminondas Inscription (mid-1st century AD), found in Boeotia and states: “The two great pomp patriots and the patriarch of the early priests, the great gods” national processors and the national dance of the troll “.

Syrtos is danced all over Greece today and is widespread in many countries.