Genethlia-Stelios Mpikakis (2000)

Greek Translation:

Στιχουργός: Μπικάκης Στέλιος
Συνθέτης: Μπικάκης Στέλιος

Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ’ έκαν’ η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου

Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ’ αγαθά
και συμφωνήσανε

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να `θελα να πω,
μα δε με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δε με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ’ άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

Μονό το “α” και το “χ”
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το “αχ” και το “γιατί”
όπου βρεθώ μ’ ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα

Έτσι περνούσε ο καιρός
κι εγώ στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να `μαι απ’ αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος τη μοιράζεται

English Translation:

Stichourgós: Bikákis Stélios
Synthétis: Bikákis Stélios

Sta monopátia tou kaimoú
sti géfyra tou stenagmoú
m’ ékan’ i mána mou
Mia fthinoporiní vradiá,
zoí tin krýa sou kardiá
eídan ta mátia mou

Me koudounístres plastikés
ómorfes kai chromatistés
me nanourízane
Kai ta matákia ta mikrá
eídan tou kósmou t’ agathá
kai symfonísane

Ítan to gála mou pikró
kai to neráki mou glyfó
pou me megálone
Ki apénanti sti koúnia mou,
i moíra i kakoúrga mou
kai me kamárone

Ítan to kláma mou mountó
san káti na `thela na po,
ma de me niósane
Mia lypiméni anapnoí
gia tin poutána ti zoí
pou mou chreósane

Étsi xekínisa loipón, étsi xekínisa,
de me rotísane zoí, ma se syníthisa
San pligoméno aetópoulo sto chóma,
psáchno ti dýnami na kratithó akóma

Étsi xekínisa loipón, étsi xekínisa,
álla mou deíxane kai álla egó antíkrisa
Theé mou ki as íxera poia méra tha petháno
kai tou thanátou mou genéthlia na káno

Páno se láspes kai karfiá
st’ ádikou kósmou ti fotiá protoperpátisa
Isorropía statherí
gia na prolávo ti zoí,
ómos tin pátisa

Monó to “a” kai to “ch”
sti scholikí mou epochí
protosyllávisa
Gi aftó to “ach” kai to “giatí”
ópou vrethó m’ akoloutheí
ki as triantárisa

Étsi pernoúse o kairós
ki egó sto drómo mou skyftós
ékana óneira
Étyche na `mai ap’ aftoús
pou kolympáne stous afroús
kai sta laspónera

Stázei to aíma tis psychís,
san tis stagónes tis vrochís
ómos poios noiázetai
Kai tin aórati pligí
pou mésa mou aimorrageí
poios ti moirázetai

Étsi xekínisa loipón, étsi xekínisa,
de me rotísane zoí, ma se syníthisa
San pligoméno aetópoulo sto chóma,
psáchno ti dýnami na kratithó akóma

Lyricist: Bikakis Stelios
Composer: Bikakis Stelios

In the paths of evil
on the bridge of sigh
my mother took me
An autumn night,
life your cold heart
they saw my eyes

With plastic rattles
beautiful and colorful
they moaned me
And the little eyes are small
they saw the world the goods
and agreed

It was my milk bitter
and my sweetness
that made me bigger
And across to my swing,
the fate of my bastard
and he was arguing me

It was my moan crying
like something to `say ‘
but they did not feel me
A sad breath
for life’s life
that they charged me

So I started, so I started,
they did not ask me life, but I used to
As a wounded eagle in the soil,
I’m looking for the strength to keep still

So I started, so I started,
others have shown me and others I have noticed
God, let me know what day I will die
and my birthday to do

On mud and nails
In the unfortunate world the fire was the first
Balance stable
to prevent life,
but I did

Single “a” and “x”
in my school age
I was initially involved
For this “ah” and “why”
where I come after
and let me be thrilled

That was the time
and I have my way on my way
I made dreams
It happened to them
who swim in the foams
and in the muddy waters

It is the blood of the soul,
like the drops of rain
but who cares
And the invisible wound
that inside me bleeds
who shares it

So I started, so I started,
they did not ask me life, but I used to
As a wounded eagle in the soil,
I’m looking for the strength to keep still