Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Το βράδυ σπίτι μου γυρίζω
κυνηγημένη σαν πουλί,
μες στα σεντόνια μου αντικρίζω
το θάνατο που με καλεί.

Κρύβω στα χέρια την καρδιά
παίρνω απ’ τις πόρτες τα κλειδιά,
και προσπαθώ να του ξεφύγω
κρυφά σαν τα μικρά παιδιά.

Κυλώ σαν δάκρυ στη σιωπή,
μέσα στου κόσμου τη ντροπή,
και σαν τα ρούχα μου ξεσκίζω
γυμνή μ’ αρπάζει η αστραπή.

Στους δρόμους σύντροφο γυρεύω
μια μπάντα παίζει το ρυθμό,
σκίζω τους τοίχους και χορεύω
να βρω τον άγνωστο αριθμό.

Κοιτάω μ’ ελπίδα μια φωτιά
που ανάβει έν’ άστρο στο νοτιά,
άραγε να ’ναι ’κει το φως μου,
το φως ή η ατέλειωτη ερημιά.

Φοβάμαι του όχλου τη χολή
ένας τυφώνας με καλεί,
η αγάπη χάνεται στη μνήμη
κι εγώ χορεύω σαν τρελή.

Lyrics: Manos Hadjidakis
Music: Manos Hadjidakis

In the evening I return home
chased like a bird,
in my sheets I face
the death that calls me.

I hide my heart in my hands
I get the keys from the doors,
and I try to get away from him
secretly like little children.

I roll like a tear in silence,
shame in the world,
and like my clothes I tear
naked I am seized by lightning.

In the streets mate I look
a band plays the rhythm,
I tear down the walls and dance
to find the unknown number.

I look at a fire with hope
lit by a star to the south,
is my light there,
the light or the endless desolation.

I’m afraid of the bile of the mob
a hurricane is calling to me,
love is lost in memory
I dance like crazy too.