Greek Translation:

Η σάμπα (πορτογαλικά: Samba) είναι μουσικοχορευτικό είδος και πολιτισμικό χαρακτηριστικό της Βραζιλίας. Αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του βραζιλιάνικου πολιτισμού, και είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον ζωηρό ρυθμό της και την ερωτική της χορευτική έκφραση.
στην πορτογαλική γλώσσα το ρήμα σαμπάρ (sambar) σημαίνει το να εργάζεται κάποιος με το ξύλο, ενώ το ουσιαστικό σαμπούκο (sambúco) είναι ονομασία παλαιού μουσικού οργάνου, άρπας ή λάουτου.
δεν είναι βέβαιο το αν ο αφρικανικός χορός με την ονομασία Σέμπα σχετίζεται με την βραζιλιάνικη Σάμπα, και το κατά πόσο είναι παλαιότερος ή νεότερος, πέρα από την επιφανειακή ομοιότητα στο όνομα και κάποιες ομοιότητες στην τεχνοτροπία. Σε 2 από τις αφρικανικές γλώσσες της οικογενείας Μπαντού το σέμπα σημαίνει χορός, ενώ σε άλλες γλώσσες της ίδιας οικογενείας έχει διάφορες άλλες τελείως διαφορετικές έννοιες, όπως πείνα ή ύφασμα.
Μια από τις παλαιότερες αναφορές της λέξης σάμπα που διασώζονται, χρονολογείται από το 1838, σε ιστορική μαρτυρία σχετικά με τα έθιμα των μαύρων κατοίκων της εποχής.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η λέξη σάμπα χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει την μουσική των αφρικανών δούλων, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου η μουσική αυτή απέκτησε τα δικά της χαρακτηριστικά στην κάθε περιοχή, αποτυπώνοντας έτσι και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των διαφορετικών περιοχών.
Στην Αργεντινή, υπάρχει χορός που λέγεται Ζάμπα ο οποίος πιθανώς μοιράζεται κοινή ετυμολογία με την Σάμπα, ωστόσο οι 2 χοροί διαφέρουν κατά πολύ μεταξύ τους.
Ο χορός των αφρικανών δούλων, απεικόνιση του 19ου αιώνα
Οι ρίζες της ανάγονται στην Αφρική, και συγκεκριμένα το δουλεμπόριο του 17ου και 18ου αιώνα όπου πολλοί ιθαγενείς της δυτικής Αφρικής μεταφέρθηκαν ως σκλάβοι στις πορτογαλικές κτήσεις της λατινικής Αμερικής. Έτσι οι αφρικανικές πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις, κυρίως της Ανγκόλα και της περιοχής του ποταμού Κονγκό, αποτυπώθηκαν στη μουσική αυτή, της οποίας ο κοντινότερος εκπρόσωπος είναι το μουσικό είδος σάμπα ντε ρόντα της περιοχής Μπαχία στη Βραζιλία το οποίο διατηρεί πολλά από τα αρχικά αφρικανικά χαρακτηριστικά και παράλληλα είναι ο κοινός πρόγονος όλων των μετέπειτα ειδών σάμπα, ενώ αποτελεί και άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Αν και υπάρχουν πολλές μορφές του είδους, η σάμπα συνολικά είναι γενικότερα αναγνωρίσιμη ως η μουσική έκφραση του Ρίο ντε Τζανέιρο, η λεγόμενη σάμπα καριόκα. Η σύγχρονη σάμπα εμφανίστηκε στις αρχές του 2ου αιώνα και ο κύριος ρυθμός που διαθέτει είναι τα 2/4. Πέρα από τη μουσική της διάσταση, η πολιτισμική της επιρροή είναι παρούσα και στη μαγειρική, ρουχισμό και ζωγραφική τέχνη. Υπάρχει επίσης και χορευτική παράδοση ως προς την σάμπα αίθουσας χορού, η οποία παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία υποειδών, με την σάμπα ντε γκαφιέρα να είναι η πλέον δημοφιλές και η οποία έχει και άλλες επιρροές πέρα από την αφρικανική μουσική.
Παρέλαση σάμπα στο καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο
Αποτελεί διεθνώς ένα από τα σύμβολα του βραζιλιάνικου πολιτισμού μαζί με το βραζιλιάνικο καρναβάλι, καθώς συχνά χρησιμοποιείται και ως σύμβολο της βραζιλιάνικης εθνικής ταυτότητας.Ο χορός έχει τη δική του ετήσια επέτειο στη Βραζιλία, με την Εθνική Ημέρα Σάμπα να γιορτάζεται στις 2 Δεκεμβρίου κάθε έτος. Υπάρχουν πολυάριθμες σχολές χορού και μουσικής του είδους διάσπαρτες σε κάθε γωνιά της Βραζιλίας, με μικρές διαφοροποιήσεις, όπως αυτή της νότιας Βραζιλίας, της κεντροδυτικής, και της αγροτικής υπαίθρου η οποία ονομάζεται Σερτανέζο και είναι ιδιαίτερη δημοφιλής.
Από το 2000 και έκτοτε, υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες οι εκφράσεις των οποίων προσανατολίζονται προς την παραδοσιακότερη μορφή της σάμπα με στόχο την αναζωογόνηση της και τη γνωριμία με τις νεότερες γενιές, μέσω συναυλιών και άλλων δραστηριοτήτων. Μια σχετικά νέα εξέλιξη είναι και ο συνδυασμός της drum and bass μουσικής με τη σάμπα, με αποτέλεσμα τον σχηματισμό του μουσικού υβριδίου Sambass. Το 2004, το υπουργείο πολιτισμού της Βραζιλίας κατέθεσε αίτηση στην Ουνέσκο για την καθιέρωση της σάμπα ως άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς κάτι που καθιερώθηκε κατά το επόμενο έτος.

English Translation:

Samba (Portuguese: Samba) is a music and dance genre and cultural feature of Brazil. It is one of the dominant features of Brazilian culture, and is well known for its lively rhythm and erotic dance expression.
In Portuguese, the verb sambar means to work with wood, while the noun sambúco is the name of an old musical instrument, harp or lute.
It is not certain whether the African dance called Semba is related to the Brazilian Samba, and whether it is older or younger, beyond the superficial resemblance in name and some similarities in style. In 2 of the African languages ​​of the Bandu family, the seba means dance, while in other languages ​​of the same family it has various other completely different meanings, such as hunger or cloth.
One of the oldest surviving references to the word samba dates back to 1838, in a historical testimony about the customs of the black inhabitants of the time.
In the mid-19th century, the word samba was used to denote the music of African slaves, but over time this music acquired its own characteristics in each region, thus capturing the particular characteristics of different regions.
In Argentina, there is a dance called Zampa which probably shares a common etymology with Samba, however the 2 dances are very different from each other.
The dance of African slaves, 19th century illustration
Its roots go back to Africa, and in particular to the slave trade of the 17th and 18th centuries where many natives of West Africa were enslaved to the Portuguese possessions of Latin America. Thus the African cultural and religious traditions, mainly of Angola and the Congo River region, were reflected in this music, the closest representative of which is the musical genre samba de ronda of the Bahia region in Brazil which retains many of the original African characteristics and at the same time it is the common ancestor of all later species of samba, while it is also an intangible cultural heritage of UNESCO.
Although there are many forms of the genre, the samba as a whole is generally recognizable as the musical expression of Rio de Janeiro, the so-called samba carioca. The modern samba appeared at the beginning of the 2nd century and its main rhythm is 2/4. Apart from its musical dimension, its cultural influence is also present in the art of cooking, clothing and painting. There is also a dance tradition to the ballroom samba, which has a wide variety of subspecies, with the samba de gafiera being the most popular and which has other influences besides African music.
Samba parade at the Rio de Janeiro Carnival
It is internationally one of the symbols of Brazilian culture along with the Brazilian Carnival, as it is often used as a symbol of Brazilian national identity. The dance has its own annual anniversary in Brazil, with National Samba Day being celebrated on December 2 each year. There are numerous dance and music schools of the genre scattered throughout every corner of Brazil, with minor variations, such as that of southern Brazil, the center-west, and the rural countryside called Sertanezo, which is very popular.
Since 2000, there are several artists whose expressions are oriented towards the most traditional form of samba with the aim of rejuvenating and getting to know the younger generations, through concerts and other activities. A relatively new development is the combination of drum and bass music with samba, resulting in the formation of the musical hybrid Sambass. In 2004, the Brazilian Ministry of Culture applied to UNESCO for the introduction of samba as an intangible cultural heritage, something that was established the following year.