Greek Translation :

Το μπουζούκι είναι λαουτοειδές (ή αχλαδόσχημο) έγχορδο λαϊκό μουσικό όργανο, με αχλαδόσχημο αντηχείο (σκάφος) από επιμήκεις ξύλινες λωρίδες, τις ντούγιες, και μακρύ βραχίονα, το μπράτσο ή μάνικο με κλειδιά στην άκρη για το χόρδισμα (κούρδισμα) .

Κατά μήκος του βραχίονα υπάρχουν λεπτά μεταλλικά ελάσματα, κάθετα προς τον επιμήκη άξονα του βραχίονα, που σφηνώνονται σε μία λεπτή σχισμή και λέγονται τάστα. Τα διαστήματα ανάμεσα στα τάστα, οριοθετούν την απόσταση του ημιτονίου.

Το σύγχρονο μπουζούκι διαθέτει τρεις ή τέσσερις διπλές χορδές τις οποίες χτυπά ο μουσικός με ένα μικρό πλήκτρο την πένα. Αρχικά το μπουζούκι έφερε τρία ζεύγη μεταλλικών χορδών κουρδισμένες σε τόνους ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ (υπάρχουν επίσης αναφορές για επτάχορδα ή και οκτάχορδα τριφωνικά μπουζούκια πάλι σε χόρδισμα ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ, με τη διαφορά ότι η μπάσα ΡΕ και άλλοτε και η ΛΑ αποτελούνταν από 3 χορδές), ενώ αργότερα απέκτησε τέταρτο ζεύγος και κούρδισμα ΡΕ-ΛΑ-ΦΑ-ΝΤΟ (πάλι ανά ζεύγος).

Παλιότερα τα κουρδίσματα (ντουζένια) άλλαζαν ανάλογα με τον μουσικό δρόμο (μακάμ) της εκτελούμενης μελωδίας. Οι τρόποι αυτοί διατηρήθηκαν μέχρι τον μεσοπόλεμο και χάθηκαν σταδιακά, οριστικά δε με την επικράτηση του τετράχορδου.

Ιστορία:

Η καταγωγή του μπουζουκιού (εκ του τουρκικού μποζούκ, που θα πει “σπασμένο” ή “χαλασμένο”) σαν όργανο είναι ελληνική, ενώ θεωρείται όπως κι όλα τα λαούτα, σαν ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας.Η καταγωγή του μπουζουκιού, ως απόγονος της αρχαίας ελληνικής μουσικής, τοποθετείται στην αρχαία Ελλάδα, όπου υπήρχε το αντίστοιχο αρχαιοελληνικό όργανο γνωστό κι ως “Πανδουρίδιον” ή αλλιώς “τρίχορδο” επειδή είχε τρεις χορδές.

Έντονος υποστηρικτής της πηγής αυτής είναι τα γλυπτά τής εποχής, με γνωστότερο αυτό της Μαντινείας (4ος αιώνας π.Χ.), που σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, κι απεικονίζει το μυθικό αγώνα, μεταξύ Απόλλωνος και Μαρσύα, όπου η αρχαιοελληνική πανδούρα παίζεται από μια μούσα κάθισμένη πάνω σε έναν βράχο.

Ορισμένοι δέχονται την τουρκική προέλευση μόνο στην ετυμολογία του ονόματος (bοzuk), αν και είναι πιθανόν η λέξη να προέρχεται από τη περσική λέξη “ταμπούρ-ε μποζόργκ” που σημαίνει “μεγάλος ταμπουράς” με μετατροπή του ήχου “ργκ” σε “κ” στην ελληνική και την τουρκική. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το μπουζούκι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή ορχήστρα, έχει σχήμα, διαστάσεις και διάταξη χορδών, ίδια περίπου εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Βυζαντινούς, επέζησε στην Τουρκοκρατία και η άνθησή του στις μέρες μας πέρασε πρώτα από μια περίοδο αμφισβήτησης στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι παραλλαγές αυτού του αρχαίου οργάνου ήταν αρκετές μέσα στα χρόνια της ζωής του και είχε τα ονόματα πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον, ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά άλλα ακόμη με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας, των ταμπουράδων.

Στην πραγματικότητα ήταν απλώς μικροτροποποιήσεις και παραλλαγές του ίδιου βασικού οργάνου, του ταμπουρά. Ο μουσικολόγος και κριτικός Φοίβος Άνωγειανάκης περιγράφει την πορεία του ταμπουρά και την ιστορία του ονόματός του ως τις μέρες μας. Για τη βυζαντινή εποχή οι πηγές είναι πολλές, καθώς η πανδούρα και το κανονάκι, ήταν από τα βασικότερα όργανα για τη διδασκαλία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, όπως τονίζει ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος στο βιβλίο του για την βυζαντινή μουσική.

English Translation:

The bouzouki is a lute-shaped (or pear-shaped) stringed folk musical instrument, with a pear-shaped resonator (vessel) made of elongated wooden strips, the dougies, and a long arm, the arm or sleeve with keys at the end for tuning.

Along the arm there are thin metal plates, perpendicular to the longitudinal axis of the arm, which are wedged in a thin slot and are called frets. The spaces between the frets delimit the distance of the semitone.

The modern bouzouki has three or four double strings which the musician strikes with a small key, the pen. Initially, the bouzouki had three pairs of metal strings tuned in the tones RE-LA-RE (there are also references to seven-string or even eight-string triphonic bouzoukis again in the RE-LA-RE tuning, with the difference that the RE bass and sometimes the LA also consisted of 3 strings), while later it acquired a fourth pair and the RE-LA-FA-DO tuning (again in pairs).

In the past, the tunings (dozens) changed depending on the musical path (makam) of the melody being performed. These modes were maintained until the interwar period and were gradually lost, finally with the prevalence of the four-string.

History:

The origin of the bouzouki (from the Turkish bozuk, which means “broken” or “damaged”) as an instrument is Greek, while it is considered, like all lutes, as a kind of evolution of the ancient Greek pandoura. The origin of the bouzouki, as a descendant of ancient Greek music, is placed in ancient Greece, where there was the corresponding ancient Greek instrument also known as the “Pandouridion” or otherwise “trichordo” because it had three strings.

A strong supporter of this source are the sculptures of the era, the best known of which is that of Mantineia (4th century BC), which is currently exhibited at the National Archaeological Museum of Athens, and depicts the mythical fight between Apollo and Marsyas, where the ancient Greek pandoura is played by a muse sitting on a rock.

Some accept the Turkish origin only in the etymology of the name (bozuk), although it is possible that the word comes from the Persian word “tabour-e bozorg” which means “big tambourine” with the conversion of the sound “rgk” to “k” in Greek and Turkish. According to this view, the bouzouki, which holds a leading role in the folk orchestra, has a shape, dimensions and arrangement of strings, which have been approximately the same for thousands of years.

It passed from the ancient Greeks to the Byzantines, survived the Ottoman Empire and its flourishing in our days first went through a period of dispute at the beginning of the 20th century. The variations of this ancient instrument were many during its life and it had the names pandoura or pandourida, trichordon, tambouras, thamboura, tambourin, psaltirion, bouzouki and many more by which other smaller or larger instruments of the same family, the tambouras, were also called.

In reality, they were simply minor modifications and variations of the same basic instrument, the tamboura. The musicologist and critic Phoebus Anogeianakis describes the course of the tamboura and the history of its name up to the present day. For the Byzantine era, there are many sources, as the pandoura and the kanunaki were among the most basic instruments for teaching Byzantine church music, as Archbishop Chrysanthos emphasizes in his book on Byzantine music.