Greek Translation :

Στίχοι : Michel Fugain
Μουσική: Pierre Delanoë

Ενα απλό ρομάντζο μέσα στη ζωή, ιστορία καθημερινή
Στο βοριά εκείνος γύριζε ξανά και εκείνη πήγαινε στο φως, στο νοτιά
Και οι δυο στο δρόμο των διακοπών, ήταν τύχη τους που βρεθήκαν
Και το φως της ζωής χαρήκαν
Με τα χέρια κράτησαν τον ουρανό
Η ζωή όταν σε φωνάζει, για το αύριο δε σε νοιάζει πια.

Στα χωράφια πέρα στάχυα χρυσαφιά, του καλοκαιριού η ζωγραφιά
Ιστορίες είπαν γύρω απ’ τη ζωή
Μια μικρή ζωή για δυο παιδιά, δυο παιδιά
Και οι δυο στο δρόμο των διακοπών, ήταν τύχη τους που βρεθήκαν
Και στο φως της ζωής χαθήκαν.

Με τα χέρια θέρισαν τον ουρανό
Η ζωή όταν σε φωνάζει, για το αύριο δε σε νοιάζει πια…

Ενα απλό ρομάντζο μέσα στη ζωή, ιστορία καθημερινή
Στο βοριά εκείνος γύριζε ξανά και εκείνη πήγαινε στο φως, στο νοτιά!…
Στο μεγάλο δρόμο των διακοπών, μία μέρα της τύχης ζήσαν
Κι όταν ήρθε αυτή χωρίσαν!

Πήραν πάλι δρόμο διαφορετικό
Στο βοριά του αυτός γυρίζει και πηγαίνει εκείνη στο νοτιά
Στην ομίχλη εκείνος χάθηκε μακριά και εκείνη χάθηκε στο φως

Ενα απλό ρομάντζο μέσα στη ζωή, Ιστορία καθημερινή.

Italian  Translation:

Lyrics: Michel Fugain
Music: Pierre Delanoë

C’est un beau roman, c’est une belle histoire
C’est une romance d’aujourd’hui
Il rentrait chez lui, là-haut vers le brouillard
Elle descendait dans le Midi, le Midi
Ils se sont trouvés au bord du chemin
Sur l’autoroute des vacances
C’était sans doute un jour de chance
Ils avaient le ciel à portée de main
Un cadeau de la providence
Alors pourquoi penser au lendemain.

Ils se sont cachés dans un grand champ de blé
Se laissant porter par les courants
Se sont racontés leurs vies qui commençaient
Ils n’étaient encore que des enfants, des enfants
Qui s’étaient trouvés au bord du chemin
Sur l’autoroute des vacances
C’était sans doute un jour de chance
Qui cueillirent le ciel au creux de leurs mains
Comme on cueille la providence
Refusant de penser au lendemain.

C’est un beau roman, c’est une belle histoire
C’est une romance d’aujourd’hui
Il rentrait chez lui, là-haut vers le brouillard
Elle descendait dans le midi, le midi
Ils se sont quittés au bord du matin
Sur l’autoroute des vacances
C’était fini le jour de chance
Ils reprirent alors chacun leur chemin
Saluèrent la providence en se faisant un signe de la main.

Il rentra chez lui, là-haut vers le brouillard
Elle est descendue là-bas dans le Midi
C’est un beau roman, c’est une belle histoire
C’est une romance d’aujourd’hui.